Ledenblog

Pelgrimage XF - deel 1: De reis/roadtest

Gegevens

Categorie: Ledenblog

Publicatiedatum

Geschreven door Ward Steijn

Hits: 533

Vamos à Madrid! Met deze kreet namen wij vorige week zondag afscheid van de WJD Leiden groep, de Surinaamse groep en natuurlijk onze vrienden van de RKJ die even in Delft op bezoek waren. Afgelopen vrijdag avond was het dan eindelijk onze beurt. Met ons vieren zetten wij de satnav op de WJD.  Ons vieren betekend Joke, Stefan, Vincent en Ward. Onze beweegredenen om naar de WJD te gaan zijn zeer verschillend maar ons doel is helder: de WJD ten volste en ten diepste te beleven! Geheel in het kader van 3S natuurlijk: Solidariteit, Spiritualiteit en Sportstand.

 

En niet alleen de WJD wilden wij ten diepste beleven, ook de reis er naar toe. Daarvoor hebben wij natuurlijk uitgebreid bediscussieerd met welk vervoersmiddel wij zouden gaan. Natuurlijk ligt het vliegtuig voor de hand, echter had geen van ons het idee dat een city-hop van een krap uurtje ons het gevoel van een pelgrimage zou geven. Helaas is onze tijd wel beperkt dus een wandel-/fietstocht zat er niet in. Aangezien wij vieren van auto’s en autorijden houden wordt de auto het vervoersmiddel van deze pelgrimage. Ik hoor het je denken: welke auto? De auto’s die direct tot onze beschikking staan zijn de Trabant, de Wartburg, de Ascona, de Twingo en de BMW, allen zonder airco en vrij onzuinig of te klein.  Dan kijken we verder, naar de auto’s van ouders, welke allemaal bezet zijn. Behalve…

Maar, dat kun je toch niet verwachten? Nee, maar blijkbaar wel hopen en vragen.

Dus gaan we op weg naar onze eerste stop op 2/3^e van de rit: Lourdes. Hier komen we zaterdagmiddag rond 13:00 uur aan op de camping, waar onze campeer auto menig wenkbrauw deed fronzen. Hier hadden wij meer dan voldoende tijd om de tenten op te zetten, ietwat op te frissen en vol goede moed richting de grot te treden. Voor Joke en Ward is dit de eerste keer  Lourdes en het heeft zeker een indruk achtergelaten. Wij hebben de grot bezocht, kaarsen gebrand en uiteraard ons gewassen aan de bron. Ook gaat er het nodige Lourdes-water mee terug naar de Randstad. De eerbiedige stilte die rond de grot hing was echter niks vergeleken met de stilte van de Jaguar XF op de linkerbaan van de peage wegen bij 130 km/u. Waar je bij Maria in de grot wilde dat de tijd langzamer ging, heb je in de XF het idee dat je amper  vooruit komt. In Lourdes geeft het een naar gevoel om maar zo kort bij de grot te kunnen zijn, in de Jag geeft het een naar gevoel omdat je weet dat de auto zo veel meer in petto heeft. Maar beide gevoelen zullen snel gestild worden.

In de middag, na ons bezoek aan de grot, keren we terug op de camping om echt uit te rusten en te eten. Maria heeft ons echter niet uit het oog verloren want we worden met regelmaat gezegend van boven. Wat communicatie met het thuisfront (dank aan de moeder van Stefan) leert ons dat de lichtprocessie niet doorgaat vanwege grote festiviteiten omtrent het hoogfeest van Maria ten Hemel opneming, wat in Lourdes natuurlijk een knaller van een feest is. Dit doet ons denken aan Heleen die niet mee kon gaan, maar wel om een feestelijke reden! Heleen, we bidden voor je!

Omdat Frankrijk niet is ingericht op mensen groter dan twee turf moest Ward denken om zijn hoofd bij het douchen (en bij verkeersborden, etc.). Een verkeerde beweging en je hebt hoofdpijn. Dit geldt ook voor de Jag. Het is belangrijk om je stoel goed af te stellen, anders zit je klem met je hoofd en het is goed om te onthouden dat de Jag een automaat heeft en zeer, zeer goede remmen. Wij als handbak geïndoctrineerde autogekken doen er goed aan om die zaken te onthouden, anders doet het pijn. Omdat wij dus ’s avonds niets te doen hebben zijn we maar een ritje in de Pyreneeën gaan maken. Alle voorgaande zaken uiteraard goed in het achterhoofd houdend.  Waar de Jag op rechte stukken asfalt saai en eenvoudig is, is dat op bochtige bergweggetjes volledig anders.  Aangezien de Jag zonder moeite zeer snel gaat is het zoeken van rempunten en stuurmomenten een belangrijke en uitdagende opdracht. Onze dorst naar het echte autorijden is tijdelijk gestild, nu nog onze dorst om ons bij de grot op te laden voor de WJD. Dat gebeurd de volgende ochtend. In plaats van een grote mis in de ondergrondse basiliek is er een speciale mis voor WJD-gangers bij de grot. Hier zijn we dan, vlak voor de grot, bij een Engelstalige mis, voorgegaan door een Amerikaanse bisschop. Deze viering was zeker zeer inspirerend door de combinatie van de grot, Maria, vlotte en meezingbare liederen. De preek was in een woord geniaal. De preker kreeg het voor elkaar om in een kwartier, in drie talen, vier begrippen in het licht van de WJD uiteen te zetten aan de hand van het Evangelie verhaal over de Samaritaanse vrouw die bij Jezus aandrong haar dochter te genezen:  Geloof, doortastendheid, de rots en de weg. Deze preek sloot volledig aan bij onze beleving van onze pelgrimage.

Na de Mis is het dan tijd om Spanje in te rijden. We hebben volgens de satnav de keuze om via San Sebastian te rijden of dwars door de Pyreneeën, geen keuze dus. Dit is het terrein waarin de spinnende poes van de snelweg, transformeert in een jachtluipaard, een roofdier die elke bocht, elke hobbel en elke haarspeld besluipt, bekijkt en genadeloos bespringt. Het is geen tam knuffeldiertje meer, maar een wild roofdier die je zeer zorgvuldig moet behandelen of hij klauwt terug met gierende banden en flippende elektronica, zoals een klein Frans bergdorpje heeft ervaren.

De voorzienigheid heeft ervoor gezorgd dat we precies op tijd in Callahora aankwamen, voor de afscheidsmis van de Days in the Diocese waar de Bisdomreis en de WJD Leiden aanwezig waren. Hier kwamen we al onze vrienden, broeders en zusters weer tegen in gebed en Eucharistie. Het was een blij weerzien welke het WJD gevoel volledig maakte nog voor dat ze goed en wel begonnen zijn.

Na de Mis zijn we achter de groep aan gereden (of eigenlijk voor ze uit, om duidelijke redenen) naar het kleine plaatsje Haro waar de Bisdom reis onderdak heeft gevonden. Hier hebben wij met onze vrienden gegeten en we mochten er slapen. De volgende ochtend volgde een uitgebreid afscheid van onze vrienden en van Haro om nu echt de satnav in te stellen op Madrid. Uiteindelijk hebben we geparkeerd op de luchthaven, liepen rechtreeks de metro in naar de hallen waar de pelgrimstassen werden uitgedeeld. Hier werden wij nog geïnterviewd voor de krant Le Monde. De Journaliste hoorde ons verhaal en onze beweegredenen met grote ogen aan. Nadat we de hitte van de dag hadden omzeilt in het geconditioneerde conferentiecentrum zijn we op metro gestapt naar het centrum en zochten een terrasje op aan het Plaza Mayor. De plaza major is het meest sprookjesachtige en historische plein van Madrid. Uiteindelijk, om vijf uur spaanse tijd, was onze vriend Richi daar om ons te ontvangen. Hij toonde ons zijn nederig onderkomen in hartje stad, een appartement in het voormalig werkpaleis van de Spaanse Koning met uitzicht midden over de Plaza Mayor. U begrijpt, we zijn aangekomen, met een flink stukje voorzienigheid, op de ideale plek om de WJD te beleven.

Maar daarover meer in deel 2.

Joke, Vincent, Stefan en Ward.