Zo. Ik heb tijd, en mag nu dus de blog schrijven. Afgelopen vrijdag ben ik afgestudeerd. Nu is het tijd om bij te komen, eerst ziek te worden en daarna weer beter. Om mijn huis eindelijk weer eens op te ruimen, om schoon te maken, de was te doen. Om te bezinnen: wat nu?

Het is gek, echt even wennen dat er niet binnenkort weer keihard gewerkt moet worden, en dat je niet weet hoe lang deze periode duurt. Bij een vakantie weet je: over een week ga je weer aan de slag. Nu weet ik niets, al heb ik genoeg projecten op stapel liggen voor het geval het lang duurt om een baan te vinden. Sowieso bijbaantjes natuurlijk, ik hoop volgende week weer kindertjes scheikunde te mogen leren, maar ook andere dingen waar je nooit aan toe komt. Wandelen, lezen, naar musea.. mijn naaimachine en ik gaan ook dikke vriendjes worden. En als de werkeloosheid lang genoeg duurt: halfgeleiderfysica. Had het vak willen volgen, maar kwam er achter dat ik al voor te veel punten vakken had gehaald, dus heb het laten liggen. Maar mocht ik straks tijd over hebben, en mochten mijn hersens lui dreigen te worden.. :). Ik verheug me er eigenlijk best op, wat voor nerd ben je dan..

Ondertussen is het zoeken. Welke kant ga ik op, hoe pak ik dit aan? Ik heb de afgelopen jaren al veel nagedacht, weet wat ik wil en kan, heb een idee van welke bedrijven leuk zijn, de voorbereiding is er. Maar dit is zo’n punt in je leven, dat het lijkt of je alle kanten op kunt. Terwijl dat natuurlijk altijd kan, maar soms zie je het  ineens duidelijker. Er zit dus maar één ding op: bidden, proberen Zijn stem te horen, zodat je de goede kant op gaat. En terwijl ik dit typ denk ik: o jee, wat zijn dit voor vrome teksten, wat is er met me gebeurd de laatste jaren? Gek hoor, die veranderingen.. Ik zal dus maar gewoon proberen te vertrouwen, dat het uiteindelijk wel goed komt!